Dauwtrappen - Bedreigde flora

Moerasviooltje - Viola palustris


Addertong - Ophioglossum vulgatum


Bloempje van de Lavendelheide - Andromeda polifolia

Het was weer tijd voor het traditionele dauwtrappen met hemelvaart. (Ben er voor terug gekomen uit Ameland.) Het Bargerveen leent zich uitstekend voor deze vroege wandeling. Onze gids nam ons weer langs de mooiste plekjes waar je normaal gesproken niet mag komen.
Vanmorgen veel zeldzame plantjes gezien (die maar mooi in ons natuurgebied voorkomen!); de lavendelheide, de addertong en het moerasviooltje.
Het moerasviooltje bloeit in april en mei met bleeklila, donker geaderde, 10 to 15 mm grote bloemen. Het aantal moerasviooltjes gaat achteruit. De zilveren maan (een zeldzame vlinder) gebruikt het moerasviooltje als voornaamste nectarplant.
De addertong is een kleine varen die behoort tot de Addertongfamilie. In het noorden van Europa is de soort niet algemeen; in Nederland is hij zeldzaam. De plant wordt 5 tot 35 cm lang en heeft een korte rechtopstaande wortelstok, waar geen schubben aan zitten. Elke plant produceert op het groeipunt van de wortelstok slechts één blad per jaar.
Lavendelheide is een typische hoogveenplant. In het vroege voorjaar bloeit deze soort met roze bloemen. De soort staat op de Nederlandse Rode Lijst van planten als vrij zeldzaam en matig afgenomen.

Ameland

Kleur op het wad


Een hoop geschreeuw

Aan de zuidkant van Ameland, de wadkant ter hoogte van Pietje Miedenweg, ligt een vogelbroedreservaat. Hier klinkt een oorverdovend lawaai van een grote kolonie kokmeeuwen maar ook de visdief is er te vinden. Je komt ogen (en oren) te kort om al deze hofmakerij te bekijken.
Op de onderste foto de visdief. Ik dacht dat het een stern was maar de visdief lijkt op de noordse stern. Het verschil is moeilijk te zien maar de snavel van de visdief heeft in tegenstelling tot de snavel van de noordse stern een zwarte punt.

Uitwaaien

Oosten van Ameland - het Oerd


Ter hoogte van Ballumerbocht

Afgelopen dagen heerlijke dagen op Ameland gehad. Samen met mijn zoon via het Oerd naar het meest oostelijke punt, de Hon gelopen en naar Hollum in het westen gefietst en veel wandelingen gemaakt.
Momenteel is Ameland vooral een vogel eiland. Overal waar je komt zie je verschillende soorten vogels. We hebben zelfs een Lepelaar gezien.
Indrukwekkend als zo'n groep vogels van het wad opstijgt en weer landt....
(Kunnen het Grutto's zijn?)

Spin

Eng beest maar


Mooie kleuren

Ik vind deze foto's gewoon mooi van kleur. Heb hier dus niet zoveel tekst bij. Het is één en dezelfde spin.
Rest mij nog te zeggen dat de komende paar dagen er geen foto's op de blog bij komen. Ik ga even een paar dagen uitwaaien op Ameland!
Hoop natuurlijk met mooie foto's thuis te komen.

Sleenerzand - dauwtrappen

Ochtendglore


Waterjuffer

We waren weer voor dag en dauw op pad gegaan. Prachtige ochtend met een muzikaal ochtendconcert van de vogels en een heerlijk temperatuurtje. Niemand tegengekomen op deze zondagochtend. Heerlijk!
We hebben in het zuidelijke deel van het Sleenerzand gelopen. Waar de Vossevenroute en de Meeuwenvenroute zijn te vinden.
In het zuidelijke deel liggen grafheuvels, hunebed “De Papeloze Kerk” en ‘celtic fields’. Dit zijn restanten van akkercomplexen uit de IJzertijd.
De bovenste foto is genomen op in het gebied van de celtic fields. Boven op een grafheuveltje scheen de zon prachtige op de dauwdruppels. Geen idee wat het beestje is naast de druppel. Het is vast een larve van iets, het is zo'n doorzichtig beestje. Wie het weet mag het zeggen.
De onderste foto is gemaakt bij een vennetje waarje langs komt als je de Meeuwenvenroute loopt. Deze waterjuffer was in het water beland en is hier aan het opdrogen.

Boris & The Saltlicks

Boris McCutcheon


Americana met uiteenlopende invloeden

Voor de Amer een bijzonderde dag voor een optreden, een donderdag. Een bijzonder mooi optreden. En dat gegeven is dan weer geen bijzonderheid.
Boris McCutcheon was samen met Brett Davisen (gitaar, banjo, lap steel, en achtergrondzang) en Susan Holmes (bas, basgitaar, en achtergrondzang) overgekomen uit de VS. De bergen en woestijnen van zijn woonomgeving in Nieuw Mexico zijn de inspiratie voor zijn muziek. Hij speelt Americana met invloeden die uiteenlopen van Johnny Cash en Neil Young tot Calexico, en laat je de brandende zon op het droge woestijnzand voelen.
De band van Boris McCutcheon wordt The Salt Licks genoemd. De eerste twee albums, Mother Ditch uit 2001 en When We Were Big uit 2003, bracht McCutcheon in eigen beheer uit. Vooral het tweede album, dat hij in Tucson, Arizona opnam, werd erg goed ontvangen en leverde hem ook internationale erkenning op als belangrijk liedjesschrijver en rootsrocker.
Het was weer een mooie muziekavond daar in café de Amer!

Hunebed Emmen

Hunebed D45 in de Emmerdennen

Om een voor mij nieuwe lens uit te proberen ben ik tegen de avond even de Emmerdennen ingedoken. Daar ligt een groot hunebed, hunebed D45. Prima onderwerp en bijzonder genoeg zodat ik het leuk vind om er hier ook een foto van te plaatsen.

Even een stukje info over hunebedden:
Van de 54 hunebedden die men nu nog kan zien in Nederland staan er 52 in de provincie Drenthe. Hunebedden werden gebouwd om belangrijke doden in te begraven. Een hunebed is een grafmonument. De stenen werden met de platte kant naar binnen gelegd. Zo ontstond er een kamer met min of meer rechte muren. Alle hunebedden zijn tussen de 1,50 en 2,50 meter breed.
Het hunebed in de Emmerdennen ligt boven op een flinke heuvel. Denk de oorspronkelijke dekheuvel er overheen en je hebt een kleine berg. Dit heeft nog zes van de oorspronkelijke negen dekstenen. Hiervan rusten er nog drie min of meer op de draagstenen, de andere drie zijn er half afgegleden. De meest rechtse deksteen is de breedste en de platste steen die op een hunebed is te vinden. De prehistorische bouwers hebben de plaats van de draagstenen en het aantal (3) duidelijk aan de maat van deze steen aangepast.
(http://users.bart.nl/~jbmeijer/d45.htm)

Bijzonder mooie provincie is Drenthe toch :-)

25 jaar Herinneringscentrum Kamp Westerbork

Nationaal monument Westerbork


Gebeurtenissen werpen hun schaduw


Appèlplaats (in de herfst)

Op 12 april 2008 is het 25 jaar geleden dat het Herinneringscentrum Kamp Westerbork door Koningin Beatrix werd geopend. Het museum was dit weekend open voor belangstellenden en had een uitgebreid activieteiten programma. Zo hebben we onder andere een rondleiding op het kamp terrein gehad en de tentoonstelling 'Het Apeldoornsche Bosch' bekeken.
Midden in de bossen van Apeldoorn bestond tot 1943 de joods psychiatrische inrichting Het Apeldoornsche Bosch. Bijna 1.300 patiënten en meer dan 250 man verplegend personeel leefden hier de eerste oorlogsjaren in relatieve veiligheid. Tot de inrichting in januari 1943 werd ontruimd door de nazi's en de patiënten en een deel van de verpleegkundigen onder erbarmelijke omstandigheden werden weggevoerd naar Auschwitz. Niemand van hen overleefde.

Wat ik erg interessant vond om te horen tijdens de rondleiding was de uitleg over het monument. We komen hier al jaren maar waren van alleen van de grote lijnen op de hoogte. Nu hoorden we de details en achtergrond van het monument. Hieronder de uitleg.

Monument
Van de provincie Drenthe kreeg oud-kampgevangene Ralph Prins de opdracht een herinneringsteken te ontwerpen. Op 4 mei 1970 werd dit door koningin Juliana officieel onthuld.
De rails in het monument hebben een lengte van negentig meter, voor een monument heel lang. Aan het eind daarvan heeft Prins met zo weinig mogelijk werk geprobeerd te laten zien dat er iets verschrikkelijks is gebeurd en de vraag wordt opgeroepen: "Wat is hier gebeurd?". De omhoog gekrulde rails drukken de wanhoop uit. Aan het eind zijn ze bewerkt alsof er op geschoten is. De bielzen laten de vernietiging zien. Hoe dichter bij het eind, hoe meer ze versplinterd zijn. In totaal zijn er 97 bielzen. Aan 93 ervan is de rails vastgeklonken: ze refereren aan het aantal transporten vanuit kamp Westerbork. De overige vier vertrokken van elders in Nederland naar Oost-Europa. De muur van Drentse zwerfkeien -half cirkelvormig, iets naar voren hellend en hoger dan een man lang is- lijkt van een afstand op een stapel schedels. Deze muur sluit het monument als het ware voor het oog af. Daarvoor het stootblok, even voor de plaats waar ook in de oorlog de spoorlijn van Hooghalen naar het kamp haar eindpunt vond.
Tussen de bielzen en de rails liggen donkere kiezelsteentjes. Dit symboliseert de Joden ( en zigeuners) die vanuit Nederland gedeporteerd zijn. Naast de rails, aan beide kanten, liggen ontelbaar veel witte kiezelsteentjes. Dit symboliseert de vele Nederlanders die er bij stonden, er naar keken, maar niets hebben gedaan...
http://www.kampwesterbork.nl

Voorjaar op de heide

Drents heideschaap


Heerlijk genieten in de voorjaarszon


Schapenveld Odoorn

Vandaag de frisse voorjaarslucht gesnoven. Vanmorgen voor dag en dauw uit de veren om weer energie op te doen na een volle werkweek. We hebben gelopen rond het gebied van het Klooster in Ter Apel. Het regende er eigenlijk de hele tijd en het werd niet zoals we het ons hadden voorgesteld. Op zich vond ik het niet erg de dag in deze grauwheid te beginnen. Lekker fris word je ervan!
Toen naar huis voor een kop koffie. Toch hadden we beide het gevoel dat de dag niet af was, we nog niet genoeg hadden gelopen en gefotografeerd hadden. Dus nogmaals op pad.
Nu richting het Schapenveld - Odoorn vertrokken. Het werd het mooiste weer van de wereld. Zonnetje en mooie Hollandse luchten. Wat een verschil met de ochtend. Het werd zelfs warm in het zonnetje. Ook deze schapen genoten ervan. Ik heb voor dit schaap met lammetje plat in de heide gelegen met de telelens om ze niet te verstoren. Het lammetje lijkt de zon wel te aanbidden. Ik heb van dit moment genoten!

Fochteloërveen

Natte voeten halen...


Natuur ontwaakt

Eindelijk een mooie dag! Ik had het zo nodig om er op uit te trekken. Dus wandelschoenen aan en de camera opgepoetst.
In het natuurgebied het Drents-Friese Wold en in Fochteloërveen was ik nog nooit geweest. De keuze voor een wandeling is gevallen op het Fochteloërveen. Het is één van de laatste restanten 'levend' hoogveen binnen Nederland. (Het Bargerveen, nabij Zwartemeer heeft ook nog 'levend' hoogveen.) De veenlaag groeit hier nog steeds aan. Voor het grootste deel bestaat het gebied uit veengronden, heide en vennen met in het noorden enkele naaldbossen.
Door de regen en sneeuw van afgelopen waren de wandelpaden behoorlijk nat. Voor de rups lag ik bijna in het water. Hij kroop op de riet/gras pollen langs het water en ik zocht steun op andere pollen. Maar onder mijn gewicht zakte de pollen langzaam maar zeker onder water. Maar uiteindelijk heb ik er alleen natte knieen aan over gehouden.
De rups luistert naar de naam Macrothylacia rubi. Hij zal uitgroeien tot een vlinder met de vast makkelijker te onthouden naam, de Veelvraat. Het is een grote diklijvige, dagactieve nachtvlinder behorende tot de familie van de spinners (Lasiocampidae). (http://www.vlindernet.nl)

Bassen

Oefenen met bassen

Het is belabbert weer, natte sneeuw en hagel. Ik vind het koud en heb er helemaal niets mee. Kan momenteel niet de zin vinden om er op uit te trekken. Het maken van natuurfoto's staat zo dus op een laag pitje. Maar ik kan het niet laten om met de camera in de weer te zijn.
Dus nu maar even binnen foto's maken :-)

Oliemolen 'de Zoeker' - Zaanse Schans

Kantstenen, samen zo'n vijfduizend kilo zwaar


Aandrijving


Machtige uitvinding

Heb als klein kind veel rondgezworven over de Zaanse Schans. Het is mijn geboortestreek. Nu dus tussen de sneeuwbuien door er naar toe gewandeld. Als we op familie bezoek zijn is dat eigenlijk vaste prik. We waren nog nooit (niet dat ik mij herinner) in een molen geweest. Hoogste tijd dus.
Molen de Zoeker, oliemolen, hebben we bekeken. Wat een indrukwekkende machine is een molen! Als je binnen komt vallen direct de enorme molenstenen op die het oliehoudende zaad of noten pletten. De stenen staan op hun kant en worden daarom kantstenen genoemd. De kantstenen zijn meestal beschilderd in de kleuren blauw en wit. Dit werd gedaan als veiligheidsmaatregel om ook 's nachts te kunnen zien dat de stenen in beweging waren.
De geschiedenis van de zoeker gaat terug tot april 1676 en is gebouwd in Zaandijk. In 1968 werd de molen overgebracht naar de Zaanse Schans. De molen is toen overgedragen aan de Vereniging de Zaanse Molen. (http://www.zaansemolen.nl)
De foto's zijn genomen zonder flits met iso 1600 om de sfeer te behouden. De molen wil ik graag nog een keer bezoeken. Ik was zo onder de indruk van die machtige aandrijving dat ik lang niet alles goed hebben kunnen bekijken.

Harry Muskee with friends

On stage..


Harry


Muskee

Als artiest van het eerste uur speelde Harry Muskee zaterdag avond in de Amer. Een man die mede de Amer heeft groot gemaakt. Harry werd bijgestaan door Erwin Java gitarist, Helmig van der Vegt toetsenist keyboardplayer en Peter van Soest trompettist.
Het publiek bestond uit een grote groep van fans die Harry in zijn muzikale jaren volgen. Wat ik zo om mij heen hoorde bracht het veel herinneringen naar boven.

Huub van de Lubbe

Huub


in de Amer

Zaterdag avond volle bak in de Amer! Huub, een veelzijdig artiest en graag geziene gast staat op het podium. Ik heb genoten van de muziek en zijn verhalen en gedichten. Hij is een ware Taalkunstenaar!
In de Amer zijn geen bloemen aan het eind maar mag iemand uit het publiek de artiest namens iedereen bedanken. Deze avond een dame (ik ben haar naam even kwijt) die het woord mocht nemen. Prachtig hoe ze een heel verhaal hield maar met eigenlijk maar één doel voor ogen om namens het publiek drie zoenen aan Huub te geven. Deze zoenen hadden tot gevolg dat Huub nog een prachtig nummer voor haar/ ons zong.....

Zoek je ooit iemand
Zoek je ooit iemand om van je te houden
Die zijn arm om je heen legt als het laat wordt en koud
Als je feestje voorbij is en jij kan niet verder
Een die weet waar een dame, want dat ben je, van houdt

Zoek je ooit iemand anders dan al die mannen
Die rondom je dingen met hun opschepperij
Met hun deftige praat, maar platvloerse plannen
Kijk daar doorheen want dan zie je mij
Ik zit meestal alleen en een beetje opzij

Neem toch een jongen met uitstaande oren
Met uitstaande oren en een droevige blik
Want die kunnen goed luisteren, want die kunnen goed horen
Neem toch zo'n jongen
Zo'n jongen als ik
........
Zie meer teksten op de site van de Dijk - http://www.dedijk.nl

Jammer voor de fotografen dat er maar twee momenten waren dat we foto's mochten maken. Ik vond het erg lastig om dan het moment te pakken wat de sfeer en de artiest typeert. Ik begrijp het wel hoor! In de Amer zitten de toehoorders zo dicht op het podium (of zelf op het podium) dat het wel erg benauwd en onbehagelijk kan voelen.

Oorverdovende blues

Lefthand Freddy


Gitaar

Cafe de Amer stond vanmiddag in het teken van Blues. En wat voor blues, blues van de bovenste plank door Lefthand Freddy. Jongens wat kunnen deze mannen spelen.
Deze band heeft al veel lof van de pers in binnen en buitenland gekregen. En terecht!
De driemans band is begin 1992 geformeerd en bestaat uit Fred (lefthand freddy)Reining - gitaar en zang, Feico Nijdam - bassguitaar en Hannes Langkamp - drums.
De website van de band is te vinden op http://www.lefthandfreddy.com/ De site van de bassist vind je op http://www.feiconijdam.nl/

Ruig weer

Een koppeltje ganzen


Bargerveen

Het waait behoorlijk in Nederland. Ben vanmiddag naar het Bargerveen gegaan toen het wat lichter in de lucht werd. Ik had gehoopt op wat mooi licht maar het bleef toch nog behoorlijk grauw weer.
Het veen was kledder nat, de paden stonden voor een groot deel onder water. Ik ben daarom dwars door het gebied gelopen. De eenden en een stelletje ganzen dobberde op het ruige water. In de verte zag ik een reegeit die de beschutting van de bossen op zocht.
Poeh, wat was het fris op de open vlakte!

Kleur op een grijze ochtend

Soort paddestoel?

Het is knal oranje en viel daarom op in de nog kleurloze heide en donkere mos op een grijze ochtend. Maar wat het is?
Het is erg klein en naast de oranje schijfjes liggen er ook witte dingetjes waarvan het bij enkele net lijkt of het een gekookt eitje is wat doormidden is getikt. Dus wit met het geel van de dooier. Heel vreemd.
We kwamen het tegen aan de rand van een heideveld, het Schapenveld.
Zou het de Groot oranje mosschijfje  of het Larixviltkelkje kunnen zijn? Wie het weet mag het zeggen.

Prehistorie

Prehistorie herleeft


... voor even

Het gebied rondom uitkijktoren Poolshoogte, het bos van staatsbosbeheer nabij Odoorn hebben we nog lang niet helemaal bekeken. Vanmorgen zijn we er met de camera weer op uit getrokken. Jammer genoeg was het een grijze ochtend. De zon liet zich niet zien.
Wel kwamen we een stuk of drie uilen tegen die op vlogen vanuit het bosje waar ze beschut zaten. Helaas deze prachtige vogels niet op de foto gekregen maar ze staan wel op mijn netvlies. Bijzondere ervaring!
Op mijn knieen gelegen voor deze kever. Hij lijkt zo uit de prehistorie te zijn gekomen. Hij scharrelde eerst in wat heide en mos rond waarna hij weer op zoek ging naar zijn holletje. Na heel wat rondjes te hebben gelopen op zoek naar 'huis' verdween hij uiteindelijk in het gat in de grond.
Voor het soort heb ik op internet gezocht en kom ik uit dat het een Driehoornmestkever is (Typhaeus typhoeus).

Knalkleuren

Stampertje

De energie spat er van af. Met deze zon schieten de eerste bloemen de grond uit!
Een heel groepje krokussen in de tuin van mijn vriendin. Vlak bij de narcissen die al op de blog staan en nog steeds :-) bloeien.
Voorlopig blijft het zonnetje nog een paar dagen. Ga naar buiten en geniet van het mooie weer zou ik zeggen.

Bonte specht

Druk aan het roffelen

Dit keer mijn telelens een keer meegenomen. Ik kan er niet zo goed mee uit de voeten dus ik gebruik hem niet zo vaak. Ik was de uitkijktoren 'Poolshoogte' opgeklommen en hoorde een specht roffelen. Hij zat vlak bij en doordat de uitkijktoren zo hoog is kon ik op ooghoogte komen. Zij (of hij) was druk bezig om de maaltijd bij elkaar te roffelen.
Ik heb even gegoogled en volgens mij is het een vrouwtje. Het vrouwtje van de grote bonte specht heeft geen rood achterhoofd zoals bij het mannetje.
Blij dat ik de telelens dit keer dus bij me had. Zo dichtbij had ik nog nooit een specht in beeld gehad.